OGIBiz Website

Menu
17542
Vertical Image Area
17553
Horizontal Image Area
17587
Horizontal Image Area
17586

Τα ψάρια στη διατροφή των Αρχαίων Ελλήνων

Τα ψάρια κατείχαν άκρως εξέχουσα θέση στη μα­γειρική κουλτούρα της Αρχαίας Ελλάδας.

Οψοφάγος — σύμφωνα με τον Πλούταρχο — ήταν αυτός που είχε σαφή προτίμηση στα ψάρια.

Δείγμα της προτίμησης και της λαχτάρας για τα ψάρια συναντάμε αρκετά συχνά στο έργο του Αρχεστράτου από τη Γέλα της Σικελίας, που συμβουλεύει τον αναγνώστη του: "Αν βρεθείς στην ευδαίμονα χώρα της Αμβρακίας και τύχει να δεις καρχαρία [κάπρον], αγόρασέ τον! Ακόμα κι αν κοστί­ζει το βάρος του σε χρυσάφι, μη φύγεις χωρίς αυτόν, αν δε θες να πέσει πάνω σου ανελέητη η εκδίκηση των αθανάτων’ διότι το ψάρι αυτό είναι ο ανθός του νέκταρος."   Ο Αρχέστρατος είχε αποκτήσει μια κάποια φήμη από τα ψευδοηρωικά του εξάμετρα που υμνούσαν το φαγητό, ενώ, σ’ ένα έργο που αφορά τις γαστριμαργικές απολαύ­σεις γενικότερα, δεν κάνει αναφορά σχεδόν σε τίποτα άλλο.
 

Οι Έλληνες κατά την αρχαιότητα απολάμβαναν εξ ίσου όλα τα θαλασσινά προϊόντα. Σουπιές (σηπία), χταπόδια (πολύπους) και καλαμάρια (τευθίς) μαγειρεύονταν ψητά ή τηγανητά και σερβίρονταν ως ορεκτικά, ως συνοδευτικά ή ακόμη και στα συμπόσια, αν ήταν μικρού μεγέθους. Τα θαλασσινά μεγαλύτερου μεγέθους συγκαταλέγονταν στα πιάτα της υψηλής μαγειρικής. Ο ποιητής Έριφος κατατάσσει τις σουπιές, την κοιλιά του τόνου και τον γόγγρο στα εδέσματα των θεών, απλησίαστα για τους θνητούς με περιορισμένα οικονομικά μέσα. Οι σουπιές και τα χταπόδια αποτελούσαν παραδοσιακά δώρα κατά τον εορτασμό των Αμφιδρομίων, όταν οι γονείς έδιναν ονόματα στα παιδιά τους.

Όσον αφορά τα οστρακοειδή, οι αρχαίες πηγές αναφέρουν την κατανάλωση σπειροειδών κοχυλιών, μυδιών, πίννας, αυτιών της θάλασσας, αχιβάδων, πεταλίδων και χτενιών. Ο Γαληνός είναι ο πρώτος που αναφέρει την κατανάλωση ψητών στρειδιών (ὄστρεον). Τέλος εκτίμησης έχαιραν τα καβούρια (καρκίνος), οι αστακοί (ἀστακός), οι αχινοί (ἐχῖνος)και οι καραβίδες (κάραϐος).

  Οφέλη Ψαροφαγίας      Συνταγές  

Footer
17547